Zalety dyskretnej komunikacji w życiu codziennym są nie do przecenienia. Przykładowo, nie każdy jadący z tobą pociągiem musi słyszeć jak ustalasz z partnerem pikantne szczegóły wspólnego wieczoru. Albo jak na nudnym spotkaniu firmowym bezgłośnie ustalasz z żoną plan wakacyjnego wyjazdu. To oczywiście przykłady z przymrużeniem oka, jednak zalet takiej formy komunikacji chyba nie trzeba specjalnie przedstawiać.

Carter minął gigantyczny hall połączony z w jedno z kuchnią, salonem i jadalnią, kierując się wprost do drzwi frontowych. Zaintrygowany zapachem tutejszego powietrza chciał szybko wyjść na zewnątrz. Był już niemal pewny, że ta woń jest mu znajoma, a nawet w jakiś sposób bliska. Miał nadzieję, że zanim Jadon go dogoni, uda mu się choć przez chwilę w spokoju nad tym pomyśleć.

Lądowanie przebiegło gładko. Wprawdzie prom, którym lecieli był zaledwie blaszanym pudłem pamiętającym zapewne najstarszą historię lotów kosmicznych, to jednak Hiram za sterami poradził sobie znakomicie. Carter po raz pierwszy wyraził szczere uznanie dla talentów swojego nowego pracodawcy. W czasach gdy piloci zespalali się ze swoimi maszynami w neuronowym uścisku tworząc jedność, umiejętność ręcznego sterowania takim trupem jak ten, była czymś wyjątkowym. Szczególnie, że lądowanie odbyło się w dość nietypowym miejscu i warunkach.

W przyszłości piosenka zatytułowana „Windą do nieba” zespołu Dwa Plus Jeden może nabrać bardziej dosłownego znaczenia. Wszystko dzięki Japończykom wspieranym przez naukowców z całego świata, którzy chcą wprowadzić w życie nowy projekt kosmicznej windy.

Ugo Acarnanus był urzeczony tą manifestacją Boskiej potęgi, której cząstkę Najwyższy przekazał wybranym ludziom, w tym jemu samemu. Przyjmował to jako wielki zaszczyt. Zdawał sobie jednak sprawę, że jest to zaledwie drobnostka w porównaniu z tym co potrafi przykładowo sam Ojciec Święty.